Satisfy your entertainment cravings whenever, wherever!




I Do (DaraGon FanFic)

Image Description Alora Sasam   |   07 August 2018


Ang tangi ko lang nagawa ay tingnan ang guwapong mukha ni Jiyong habang dahan-dahan niyang hinahawakan ang pisngi ko. Then, I felt it... The gentle touch of his lips on mine.

Monster in Disguise


"Seung Hyun, can you send someone here at the train station?" sabi ni Dara nang sagutin ni TOP ang tawag niya.

"Noona? Why? Is Ji Yong with you?" Top asked.

"Neh." Tiningnan ko si Kwon Ji Yong na nakaluhod pa rin sa harap ko. Mukha siyang batang kalye na sira-sira ang damit.

This is all your fault SANDARA PARK! Ano bang pumasok sa isip mo para pumunta sa train station na ‘to para makipagkita sa kanya?

Hindi ‘yon kung ano lang. It’s a feeling. I missed someone I really love. 

Neh! I missed him.

Tremendously...

I haven't seen HIM for almost three months now.

Pumunta ako roon para mag-isip. Kung paano ginugulo ng mga ginawa ni Ji Yong ang buhay ko. Na naging dahilan kaya hindi ako makapunta sa bahay NIYA, para mayakap siya nang mahigpit at para masabi ko na sa kanya ang deepest secret ko.

...that I love HIM.

Nang magising ako kaninang umaga,I suddenly missed HIM. I didnt fought the urge to call HIM right away.

To my surprise HE agreed, so we met up in the train station. HE disguised himself so that no one could see us.

But I immediately regretted the very minute those words came out from HIS mouth.

"I think we should end our ties. You should forget about me. And I should treat you like I don’t know you." 

Dinurog ng mga sinabi niya ang puso ko. Napayuko ako. Ayokong salubungin ang tingin niya dahil alam kong makikita ko sa mga mata niya na seryoso siya sa kanyang desisyon.

"I am doing all I can to fulfill what you want."

"No. You should be doing this for you mother," HE said.

"Goodbye noona..." HE slowly walked away from me.

My feet wobbled, I immediately reached for the nearest bench.

Ilang milyong beses ko na bang naramdaman na wala talagang magmamahal sa ‘kin.

Paano mo nagagawang basta na lang ayong iwan?

Pakiramdam ko, isa akong virus sa isang file sa computer na permanently deleted na. 

How cruel this world can be?

How cruel are you?

Humagulhol ako ng iyak. Buti a lang walang gaanong tao roon. Walang nakakapansin sa ‘kin. Gamit ang mahaba kong buhok, tinakpan ko ang mukha ko para walang makakilala sa ‘kin. 

Then my phone rung. Sinagot ko ang tawag nang hindi man lang binabasa ang caller ID no’n. 

B word + male sweet voice= KWON JI YONG a.k.a the Monster in Disguise

His voice made me smile. Sana kami na lang ng lalaking ‘yon ang nagpapanggap. Sana hindi totoong iniwan na niya ako.

Sana ang monster na ‘to na lang ang minahal ko.

"Yah! Answer me stranger!" The lizard-looking giraffe shouted.

But my wishes would never come true. I will never fall in love with him and vice versa. My love for that man is deeper than the ocean. 

Napaiyak na naman ako. I felt helpless and weak.

No one loves me!

If only I could transfer to another galaxy, I’ll save money for my rocket ticket!

"Park, answer me!" His voice brought me back to earth.

"I'm ... (sob) at the...(sob) train station. I was about to..."

Pinutol nito ang tawag.

See? No one really cares for me!

Well...hindi ko naman ini-expect na mag-aalala si Mr. Toothpick sa ‘kin.

Pilit kong inaliw ang sarili ko sa pagbibilang ng mga passenger na sumasakay ng tren. Hindi ko nga narinig na tinatawa na ako ng isang pamilyar na boses.

Hindi ako nagsalita. Masyadong preoccupied ang isip ko sa sakit na nararamdaman ko at sa pag-iisip kung gaano kabilis siyang nakarating doon.

Do lizards or giraffes or frogs have wings?

Oooh... they don't but monsters do.

10 minutes lang nahanap na niya agad ako. Pumatak na naman ang mga luha sa mga mata ko pero wala akong pakialam kung makita niya akong sa ganitong sitwasyon. Wala akong pakialam kung pinagtitinginan na kami ng mga tao. Wala rin akong pakialam nang hilahin niya ako at kung saan man dalhin.

Wala akong pakialam sa hiyawan ng mga fans. Hindi rin ako natawa nang may humawak sa butt ni Ji Yong. Wala akong pakialam kung sino man ang humila sa buhok ko at humila sa ‘kin para mapaupo ako sa sahig. Wala akong pakialamkung murahin at tawagin nila ako ng kung ano-ano.

Wala akong pakialam nang may sumugat sa kaliwang hita ko. Wala akong pakialam sa taong bumuhat sa ‘kin at nagdala sa ‘kin sa pinakamalapit na ospital.

Umiyak lang ako nang umiyak habang nakatingin sa sugat ko.

Goodbye flawless skin!

"Hold on tight!"

I didnt even noticed I was on Ji Yong's back and he was running.

The monster really has super natural powers!


<Fast forward>


"We need help. There are so many fans outside. We're in the male's comfort room."

I bit my lip when I felt him tie the cloth around my thigh.

"Just wait there. We will come and get you."

"Kamsahamnida..." I said and turned off the phone at ibinalik kay Ji Yong.

Tumayo si Ji Yong at itinago ‘yon sa bulsa niya. Lumayo siya sa ‘kin at nagpabalik-balik ng lakad. Para bang may kakaiba sa kanya. Parang mababaliw na siya.

Maybe he was a vampire tempted to taste my blood.

Huwa! I think monsters like to eat humans! Bones to bones! Flesh to flesh!

Yah!

Sandara!

You are in a serious situation.

Shut up!

Was my brain too loud?

He stopped pacing and faced me.


Ji Yong:

I stopped pacing and faced her. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, parang bigla na lang akong natakot sa kanya.

"This should stop. Let's break..."

"No!" She cut me off and sounded alarmed.

Tinitigan ko ang mukha niya. Baka nagbibiro lang si Dara o kung ano man pero pinaghalong takot at determination ang makikita roon.

"You’re afraid yet you don’t want to stop?"

"I'm not afraid."

"Hindi ‘to isang! Somebody tried to kill you!" Naiinis na naman ako. Para bang balewala lang kay Dara ang sariling kaligtasan kaya lalo akong naiinis.

Ang tapang niya pero alalang-alala na ako sa kanya. 

"Yah! That's how I feel. I am not afraid. But if you want me to be afraid... fine I'll try my best to be afraid... I'll be afraid if you promise..." she hesitated.

"Don't give me another set of your conditions. I am almost..."

"...to stay with me."

Natigilan ako. I'll be afraid if you promise to stay with me. Hindi ko alam kung ano bang gusto niyang sabihin? Wala rin akong mabasa sa mukha niya—blangko lang ‘yon.

Natahimik kamiat ganoon din ang mga fans na nasa labas.

Bumukas ang pinto.

Handa na sana akong hawakan si Dara at tumakbo palabas nang makita ko kung sinong nagbukas ng pinto.

"Wear these jackets. We'll talk later."

Naalala ko ang unfinished album ko. Mukhang mapapagalitan na talaga ako ni YG!

Dara and I immediately followed YG's order. The crowd was still outside but they were quite.

Hanga na talaga sa intimidating techniques ni YG. Napapasunod talaga niya ang lahat.

Inayos ni Dara ang hood ng jacket ko na sout niya. “Isa pa pala, ayokong magko-complain ka kung mag-a-add ako ng bagong condition.”

"Is that it?"

"... and never ever bring the ‘break up’ thing again. I suggest you forget those words." Hinawakan niya ang kamay ko at sabay kaming naglakad sa harap ng mga fans.


Next Chapter: Debut


Read more of my stories:


  • (0 reader review/s)

Comments

YOU MAY ALSO LIKE