Satisfy your entertainment cravings whenever, wherever!




The Blue-Eyed Prince

Image Description JulietDawson   |   28 January 2020


Antoinette Ravena A girl who love to read and watch vampire stories but in fact, she really doesnt believe in vampires But whatl happen if Antoinette discovered th truth about the Malcolms

"Nakaayos na ba ang lahat ng mga gamit mo?" Tanong ni Robert, ang Dad ko. 

Robert and I were not close even me and my Mom Evangeline. Unlike the others who's spending a lot of time with their family, I rather spend my time reading novels and watching movies alone instead of being with them. 

Hindi sa hindi ko sila mahal, hindi lang ako clingy at showy na tao. Ang pinaka ayoko lang sa lahat ay ang iniiwasan ako. Alam nila ang bagay na 'yan. Pero kahit na hindi kami ganoon kalapit sa isa't isa, may respeto pa rin ako sa kanila. They're still may parents who raised me when I was a kid. Kung ilalarawan ko ang sarili ko simula noon hanggang ngayon, isa akong tahimik at wala pakialam sa mundo na tao. 

Ipinasok ko na ang lahat ng mga gamit ko trunk ng sasakayan bago tumango. "Oo." 

Hindi na siya nagsalita pa at tumango nalang din sa akin.

Pinagmasdan ko muna siya bago pumasok sa loob ng sasakyan niya. Kahit hindi niya sabihin, alam kong malungkot siya sa pag-alis ko. Robert is not good at expressing his feelings. Sa kanya siguro ako nag mana dahil si Evangeline, my mom, mas active siya kaysa sa aming dalawa. Pero hindi namin siya kasama ngayon dahil nagtatrabaho siya as Police Officer katulad ni Robert. Ang pinagkaiba lang ay sa mag kaibang lugar sila nakaassign.

"Once you entered your new school, there's no turning back, Toni." He whispered. 

I stare outside the car window, heaving a sigh. He already said that for a million times. 

"I know."

I was wearing my white shirt and my favorite denim jacket. As I stare outside that car window, I felt something strange. Hindi sa kinakabahan ako dahil malapit na kaming makarating sa bagong school na lilipatan ko pero parang may kakaiba talaga sa lugar na 'to. It's seems like, someone was staring at me the whole time since we entered the Trinity Avenue. The place was biting cold that it made me feel very uncomfortable.

I shivered. 

"Are you okay?" Robert worriedly asked. 

"I'm okay," I lied and it seems convincing because of my cold response and expression. "Hindi lang talaga ako sanay sa malamig na lugar."

Goodbye, warm place. Hello cold place. But still this place is so strange and it creeps me out. Siguro dahil napapalibutan ng puno ang buong lugar.

"You should wear your jacket more often since it's a different now." 

"Yeah, I know." 

After an hour, Robert parked the car in front of the school building. Next to us is the Trinity School signage. I looked around the place. The school is really in the middle of the City like what Robert told me. Even this school is too large for a Junior and Senior High School, it's still very attractive to the eye. Actually, It's not that bad.

Bumaba ako ng sasakyan para tulungan si Robert na ilipat ang gamit ko sa lilipatan kong dormitory. Sinabihan ko na rin siya na ilapag nalang niya ang gamit ko sa higaan para mas madali ko ring maisaayos ang mga gamit ko. 

"Thank you, Robert." Sabi ko. 

"Kapag may kailangan ka tawagan mo lang ako," malungkot ang mga mata niyang nakatingin sa 'kin. "Pero, pwede pa namang magbago ang isip mo."

Umiling ako. "Wala ka bang tiwala sa 'kin?"

"Hindi sa wala akong tiwala sa 'yo-"

"Then stop worrying about me. Robert, malaki na ko. Kaya ko na ang sarili ko. I promise," I urged and he hugged me tightly for a minute. I pat him on the back. "Take care." 

Nang makaalis na si Robert, sinumulan ko na ang paglilipat ng mga gamit ko. Mabait naman talaga si Robert pero ewan ko ba sa sarili ko kung bakit hindi ko magawang makipagclose sa kanya o kahit kay Evangeline. Hindi ko rin sila magawang tawagin as my Mom and Dad dahil pakiramdam ko hindi ako belong sa kanila. 

Tanging ang panunuod at pagbabasa lang ng vampire stories ang nagpapagaan sa loob ko kapag pakiramdam ko ay nag-iisa ako. One of my favorite novel with movie adaption is Twilight written by Stephenie Meyer. Maingat kong inangat ang mga librong 'yun para itabi ng maayos sa bookself. Kahit saan ako mag punta, daladala ko ang twilight book na 'to. Kumpleto rin ako ng twilight movies sa phone ko para kapag wala akong magawa, nanunuod lang ako. 

Pagkatapos kong maglipat ng mga gamit ko, isinakbit ko na ang aking bag. Kakalabas ko palang ng room ko ng may lalaking biglang sumulpot sa harapan ko. Halos napatalon din ako dahil sa gulat ko kanya. 

Bakit ba basta-basta nalang siyang sumusulpot?

"Pwede bang kumatok ka muna sa pinto kung may kailangan ka?" Naiinis kong sabi sa kanya. 

I admit that he is cute at first glance but I wonder why his skin was so pale. Mukha siyang anemic na hindi natulog ng isang linggo.

"You're Antoinette Ravena, am I right?" His dark blue eyes that was staring at me amused me. His eyes were strange but it's so beautiful and perfect and I couldn't help but to stare back into his eyes. Until he mentioned my name. I got confused. 

"Paano mo nalaman ang pangalan ko?" 

He was smiling at me like a kid. "I'm Damon Malcolm. In-assign ako para maging tour guide mo. Kapag kailangan mo ang tulong ko, don't be afraid to approach me. Nice to meet you, Antoinette." He greeted me with a handshake. 

He was so fast. I took a deep breath to calm myself down. This is very uncomfortable. A random person holding my hand just for a handshake without my permission, was so annoying. Hindi na ko nagsalita pa. 

"Nice to meet you too, Damon," he added as I rolled my eyes. I do not have time for boys. "By the way our Professor is waiting for us at room 6."

Wala na akong nagawa kung hindi ang sundan siya. Hindi ko rin naman alam ang pasikot-sikot ng building kaya mas magtatagal ako kung mag isa kong hahanapin ang room ko. 

Pumasok na kami ng room 6. First day of school talaga ang pinaka ayaw ko sa lahat dahil sa katakot-takot na introduce yourself. Dahil ako lang ang transferee sa school na 'to, ako lang din ang nag papakilala sa sarili ko. 

Nahihiya akong umupo sa upuang ni rekomenda sa akin. Nahihiya rin naman kasi ako kahit papaano. 

Damon was sitting in front of me. Walang oras na hindi niya ako ginulo. Kada minuto yata ay may inaabot siya sa akin na kapiraso ng papel na may sulat. Ako naman, binabasa ko lang ang lahat ng pirasong papel na inaabot niya sa akin. 

"How are you?" - Damon


"Bakit ka lumipat sa school na 'to?" - Damon


"..." - Damon


"Kailan mo ba sasagutin ang mga tanong ko?" - Damon


"I know I'm a childish person but please reply to my messages T.T" - Damon


"Kahit dot lang oh." - Damon


"Sige na..." - Damon


So I did, I grabbed my pen and wrote a dot on a piece of paper before I gave it to him.


Then he turned to stare at me. I stared blank at him as I shrugged my shoulder.


"What?" I asked.


"I really can't believe you." He mouthed and I smirked.


Wala naman akong ginagawang masama. Sinunod ko lang naman ang gusto niya.


Napailing nalang ako. Pagtingin ko naman sa kaliwa ko, na agaw ng lalaking katapat ko ang atensyon ko. Tulad ni Damon, his skin was also pale. Ang pinagkaiba lang nila ay mas matured siyang tingnan kay Damon. Unang tingin mo palang kay Damon alam mo ng isip bata siya pero itong lalaking katapat ko, unang tingin mo palang nakakatakot na.


Habang pinagmamasdan ko siya, nahulog ko bigla ang ballpen ko. Yumuko ako para abutin ang ballpen ko and when I looked up, I saw him glaring at me.


I furrowed my eyebrows confused. 

Ano ba ang problema niya?


I'm about to asked him why but the bell rang. He picked up all his things and quickly rushed outside of our room. Nauna pa nga siyang lumabas sa Professor namin.


Rude.


"He is my older brother, Caleb. Hindi ko rin alam kung bakit siya ganyan. Sadyang moody lang talaga siguro." Damon quickly said. As if I care.


Pero kung hindi siya ayos sana manlang hindi na niya ako dinamay sa init ng ulo niya dahil nakakasama ng loob.


"Pupunta lang ako ng cafeteria." Mahinang sabi ko.


"Samahan na kita?"


Agad kong tinanggihan ang alok niya at naglakad papalabas ng kwartong 'yun. Hindi alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.


Sa sobrang laki ng school, tiyak ay maliligaw nga ako pero hanggang ngayon hindi pa rin talaga maalis sa akin ang inis ko sa Caleb na 'yun.


Ang tulad niya ang pinaka ayoko sa lahat. Sa paglalakad ko, nadaanan ko ang malaking school library nitong Trinity School. Nawala na sa isip kong kumain dahil marami akong nakitang vampire novels and articles sa fantasy section ng library na 'yun.


Bigla ko tuloy naalala sina Caleb at Damon because of their pale skin. I closed my eyes for a while. Sa sobrang dami ng vampire novel ang nabasa ko, ginugulo na nila ang realidad ko.


Kumuha ako ng isa sa hanay ng mga librong 'yun at agad na binuklat. Napunta ako sa bahagi ng librong pinapakita ang katangian ng mga bampira. The word pale caught my attention. But I ignored it. I was about to flip another page when someone with unfamiliar voice spoke to me. I quickly closed the book and hide it.


"Who are you?" The voice said. I gasped.



  • (0 reader review/s)

Comments

YOU MAY ALSO LIKE

Best Buddies

Kuwento ito ng dalawang magkaibigang anghel na sina Juno at Gabo Kung may pagka-mainipin at makulit si Juno, kabaliktaran naman ito ni Gabo isang araw

Image Description
GretSanDiego
28 November 2019
One Night Ride

A ride to remember or a ride to be forgotten. Sexy, bold, daring story of passion, love, anger and betrayal. A ride that will take you to the past full of vengeance.

Image Description
Mar_Mojica
24 January 2020
Bleeding Love

A nerve-wracking marriage of two old lovers who broke up once few years ago If there will be a reverse button, would they choose to click it

Image Description
mariaIea
31 July 2019